Inleiding

“Ik wil wel… maar eerst moet ik nog…”

Misschien herken je die zin. Je wilt graag een andere baan. Je droomt ervan om een eigen praktijk te starten. Je wilt meer van jezelf laten zien, een boek schrijven, verhuizen of eindelijk kiezen voor datgene waar je hart sneller van gaat kloppen. Maar telkens is er wel iets dat eerst nog moet.

Nog een opleiding, wat meer ervaring. Nog wat meer zelfvertrouwen. Na de vakantie. Volgend jaar.
En voor je het weet zijn er weer maanden, soms zelfs jaren voorbij. Veel mensen noemen dit uitstelgedrag maar ik kijk daar anders naar want wat als jouw excuses eigenlijk helemaal geen excuses zijn? Wat als ze een slimme vermomming zijn van iets veel diepers?
Van levensangst. Niet de angst om dood te gaan maar de angst om werkelijk te gaan leven.

1. “Ik ben er nog niet klaar voor.”

Dit is misschien wel de meest gehoorde zin. Je voelt dat je iets wilt, maar overtuigt jezelf ervan dat je eerst nog verder moet groeien.

Nog een opleiding volgen. Een coach om jou een stap op weg te helpen. Nog meer kennis vergaren middels boeken.
Ontwikkeling is prachtig maar ergens houdt ontwikkeling op en begint leven. Dus vraag jezelf eens eerlijk af:

Ben ik mezelf aan het voorbereiden…of houd ik mezelf klein?

2. “Ik twijfel nog.”

Twijfel lijkt verstandig. Alsof je alles zorgvuldig afweegt maar langdurige twijfel is zelden een gebrek aan informatie. Veel vaker is het een manier om geen keuze te hoeven maken. Want zolang je twijfelt… hoef je nog niet zichtbaar te worden.

3. “Ik heb geen tijd.”

Deze hoor ik ook vaak. Geen tijd hebben voor persoonlijke ontwikkeling en jezelf daadwerkelijk neerzetten. En natuurlijk: het leven is druk maar kijk eens eerlijk naar jezelf. Waar maak jij wél tijd voor?

Social media. Netflix. Anderen helpen. Werk. Zorgen. Soms is “geen tijd” eigenlijk een manier om niet te hoeven voelen wat er gebeurt als je wél kiest voor jezelf.

4. “Ik moet eerst nog even…”

Deze vermomming kent eindeloos veel varianten. Eerst meer geld hebben. Ik moet eerst nog even afvallen. Eerst meer rust hebben. Ik moet eerst nog even toestemming van mijn partner krijgen. Als de kinderen groot zijn dan ga ik …..

Eerst nog even…

Maar wanneer is dat “eerst” eigenlijk klaar? Levensangst houdt van voorwaarden want voorwaarden stellen het leven uit.

5. Perfectionisme

Misschien herken je dit. Je wilt het goed doen. Sterker nog… je wilt het perfect doen!! Daardoor begin je niet of blijf je eindeloos schaven. Perfectionisme lijkt een hoge standaard maar vaak is het angst in een nette verpakking want als iets nooit af is… hoef je het ook nooit te laten zien. Zeg eens eerlijk… Ken je deze?

6. Blijven analyseren

Voor veel alleengeboren tweelingen voelt begrijpen veilig. Nog een inzicht en nog een verklaring. Blijven uitzoeken om nog beter te begrijpen waarom je bent zoals je bent. Maar inzichten zijn prachtig… totdat ze een manier worden om niet te hoeven voelen of niet te hoeven handelen. Op een gegeven moment weet je genoeg en vraagt het leven iets anders van je.

Het is dan tijd om een stap te zetten.

7. Wachten op vertrouwen

“Als ik meer vertrouwen heb…”

Ik hoor het vaak. Maar vertrouwen ontstaat niet vóórdat je iets doet. Vertrouwen ontstaat dóórdat je iets doet. Door kleine stappen te zetten. je grens op die manier te onderzoeken. Door te ervaren dat je meer aankunt dan je dacht en jezelf keer op keer te bewijzen dat je kunt vallen én weer opstaan. Ooit, aan de start van je leven heb je een keus gemaakt om door te gaan. Je bent misschien figuurlijk gevallen, maar je stond op. En zelfs als kind ben je, letterlijk, heel wat keren gevallen. Ben je toen blijven liggen?

Waarom dit zo herkenbaar is voor alleengeboren tweelingen

Voor veel alleengeboren tweelingen voelt volledig leven onbewust niet veilig. Ruimte innemen is spannend. Zichtbaar worden misschien nog wel meer. Succes mogen hebben en gelukkig mogen zijn. Mogen ontvangen in plaats van veel te geven.

Het zijn allemaal bewegingen die kunnen botsen met diepere overtuigingen zoals:

Mag ik er eigenlijk wel helemaal zijn? Mag ik zoveel ruimte innemen? Mag ik gelukkig zijn als mijn tweelinghelft dat niet kon?

Je systeem probeert je niet tegen te werken. Het probeert je te beschermen.

Alleen gebruikt het daarvoor strategieën die ooit helpend waren, maar je nu klein houden.

Herken jij één of meer van deze vermommingen?

Lees de zeven punten nog eens rustig door. Welke gebruik jij het vaakst? En belangrijker nog: Wat zou je doen als die vermomming vandaag even wegviel?

Welke stap zou je dan zetten?

Van overleven naar leven

Misschien is dit het moment om jezelf niet langer af te vragen:

“Wat moet ik nog oplossen?”

Maar: “Welke eerste stap kan ik vandaag zetten?”

Want uiteindelijk ontstaat vertrouwen niet door wachten en niet door nóg een inzicht en óók niet doordat alle angst verdwenen is. Vertrouwen ontstaat doordat je jezelf, stap voor stap, toestemming geeft om te leven. En misschien is dát wel de mooiste beweging die je als alleengeboren tweeling kunt maken. Niet blijven wachten op het perfecte moment maar kiezen voor jouw leven.

Precies zoals je nu bent.

Aranka Reeuwijk

 

Ps. Deze zomer organiseer ik een Zomerreeks van drie gratis online avonden over de alleengeboren tweeling.
Van Gemis naar Leven. Voor mensen die zich herkennen in het verhaal van de alleengeboren tweeling én voor mensen die nieuwsgierig zijn naar het onderwerp.

15 juli | Waarom voel ik me anders?
29 juli | Waarom blijf ik vastlopen?
12 augustus | Van gemis naar leven

Je kunt deelnemen aan één avond of aan alle drie. Ook als je niet zeker weet of je een alleengeboren tweeling bent, maar jezelf wel herkent in dit verhaal, ben je van harte welkom. Meer informatie en aanmelden via de link.