MET ÉÉN BEEN IN GISTEREN

Als het moeilijk is om het oude jaar los te laten

Het einde van het jaar is voor veel mensen een moment van reflectie. Van kijken naar wat is geweest en vaak ook alvast vooruitblikken naar wat komt. Sommigen houden ervan, anderen voelen vooral onrust.
Maar als je alleengeboren tweeling bent kan deze periode extra veel in beweging brengen vaak zonder dat je precies weet waarom.

De dagen worden stiller, donkerder. Zeker januari kan ineens heel leeg voelen. Je voelt van alles, maar kunt het niet altijd plaatsen. Er is misschien een verlangen om vooruit te gaan, om het nieuwe jaar fris te beginnen… en tegelijk voelt het alsof iets je tegenhoudt.
Alsof er nog iets onaf is. Iets ouds dat je niet zomaar los kunt laten.

In dit blog neem ik je mee in dat gevoel.
Waarom het voor jou als alleengeboren tweeling zo lastig kan zijn om echt afscheid te nemen van wat was.
Wat er onder dat gevoel van stilstand of innerlijke spanning kan liggen.
En hoe je jezelf stap voor stap toestemming kunt geven om wél verder te mogen op jouw manier, in jouw tempo.

De onzichtbare lading onder oud & nieuw

Voor veel mensen is oud & nieuw een symbolisch moment.
Een grens. Een afronding. Een nieuw begin.
Maar voor een alleengeboren tweeling draagt deze overgang soms een veel diepere laag met zich mee één die niet zichtbaar is, maar wel voelbaar. In je lijf. In je energie. In je onderstroom.

December raakt iets ouds aan.
De stilte. Het donker. De sfeer van terugblikken.
Het voelt vaak alsof alles naar binnen keert en daarbinnen komt iets in beweging dat groter is dan dit jaar alleen.

Misschien merk je dat je vlak voor oudjaarsdag onrustig wordt.
Dat je emoties aan de oppervlakte komen, zonder duidelijke aanleiding.
Of dat je juist verdooft raakt alsof je onbewust iets aan het vasthouden bent.

Deze tijd van het jaar symboliseert een einde.
En eindes zijn voor een alleengeboren tweeling zelden ‘gewoon maar een moment’.
Ze raken aan iets wat je lijf al heel vroeg heeft geleerd: Iets achter je laten = iemand verliezen.
Vooruitgaan = de verbinding kwijtraken.

Zelfs als je het niet bewust denkt, voelt je systeem het.

Daarom is de jaarwisseling soms zo beladen.
Je leeft met één voet in het nieuwe jaar, maar je andere voet staat nog in iets ouds.
Iets dat niet afgerond is. Iets dat gevoeld wil worden voordat het verder mag.

En precies dát kan deze dagen zo intens maken.
Je bent in beweging, maar niet helemaal vrij.
Je wil wel, maar iets in jou zegt: wacht nog even.

Verborgen loyaliteit, wie laat je achter als jij wél verdergaat?

Vooruit willen, maar niet kunnen.
Of ergens zelfs niet mogen.
Dat gevoel leeft bij veel alleengeboren tweelingen, zeker op momenten van overgang.

Wat daaronder ligt, is vaak een diepe, onzichtbare loyaliteit.
Een trouw die niet met je hoofd te begrijpen is, maar die je lijf al kent sinds het allereerste begin.
Toen jij samen was. En toen je verder moest ….. alleen.

Die eerste beweging zit nog in je systeem. De schrik op het moment dat de ander niet meer reageerde. De leegte die volgde. De verwarring.
En ergens daarbinnen de overtuiging:
“Als ik doorga, raak ik jou kwijt.”

Ook al weet je dat je tweelinghelft niet fysiek terugkomt, voelt iets in jou nog steeds verbonden.
En als het oude jaar eindigt als de klok bijna middernacht slaat dan triggert dat precies dat gevoel.
Het moment van doorgaan naar het nieuwe jaar.
En tegelijk het moment van afscheid moeten nemen.

Voor veel AT’s is dat geen bewuste gedachte, maar een lichamelijke herinnering.
Een spanning in je buik. Misschien een brok in je keel. Een onverklaarbare terughoudendheid.

Soms merk je het in je gedrag:
Je stelt keuzes uit.
Je durft geen knopen door te hakken.
Je houdt vast aan een situatie die je allang ontgroeid bent.
Niet omdat je niet verder wílt, maar omdat je niet weet hoe je dat moet doen…zonder iemand achter te laten!

Deze loyaliteit is onbewust maar krachtig.
En pas als je haar herkent, kun je haar ook langzaam beginnen te loslaten.
Niet door afstand te nemen van je verleden, maar door jezelf toestemming te geven om te leven.
Vooruit te bewegen. En toch trouw te blijven.

Een stukje van mij over kerst, kinderen en herinneringen

Dit jaar waren onze beide kinderen met kerst bij ons.
Helemaal uit Nederland gekomen, voor een korte, intense week samen.
En al tijdens die dagen voelde ik het al: het is te kort.
Als moeder wil je tijd rekken. Vasthouden. Langer samen zijn dan het schema toestaat.
Maar voor je het weet zit iedereen weer in de auto en blijft het huis leeg achter.

En ineens begreep ik míjn moeder.
Hoe ze altijd met kerst op de meest stomme momenten stond te filmen of foto’s te maken.
Niet omdat het zó bijzonder was wat er gebeurde, maar omdat ze het wilde vasthouden.
Omdat ze wist: “Dit is straks weer voorbij.”

Ik heb nu precies hetzelfde gedaan. Herinneringen vastgelegd, beelden bewaard.
Niet om het moment mooier te maken dan het was maar om mijn kinderen nog even bij me te houden als ze straks weer weg zijn.

En dat is precies wat ik bedoel met beweging en verbinding tegelijk. Je hoeft niets los te laten op een manier die pijn doet.
Je mag iets koesteren en tegelijk verdergaan. Je mag herinneringen meedragen, zonder stil te blijven staan.

Voor mij was deze kerst een mooie les: Ik mag voelen wat ik mis. Ik mag houden van wat voorbij is.
En ik mag tegelijk in het nieuwe jaar stappen met open armen.

Conclusie

Misschien voelt deze tijd van het jaar voor jou ook dubbel. Je kijkt terug, maar niet alles is afgerond.
Je verlangt vooruit, maar iets in jou houdt de adem nog in.
Dat is geen zwakte. Geen blokkade die je moet fixen. Het is een oude beweging in jou die gehoord wil worden.
Een herinnering aan verlies, aan verbondenheid, aan iets dat niet voltooid is.

Als alleengeboren tweeling leef je vaak met een innerlijke vertraging. Een plek in jou waar alles net iets langer blijft hangen.
Eén voet in gisteren. Een ander in vandaag. Maar jij bent degene die mag bewegen.
Niet omdat het moet of van je wordt verlangt, maar omdat je leeft en mag gaan doen waar jouw hart sneller van gaat kloppen.

En precies dát maakt deze jaarwisseling zo bijzonder.
Want waar 2025 voor velen voelde als een innerlijk jaar -een tijd van voorbereiding, heling, stil werk onder de oppervlakte- draagt 2026 een andere energie. In de telling van de Maya kalender is dit het begin van een toon 10 jaar:
Een jaar van manifestatie. Van iets neerzetten.
Alsof 2025 een zwangerschap was… en 2026 het moment is dat het kind geboren mag worden.
Jij dus.

Je mag verbonden blijven met wat was.
En je mag je openen voor wat komt.
Niet óf-óf maar en-en.
Met liefde voor jezelf, de mensen om je heen, je tweelinghelft.
Met herinneringen. Die van het afgelopen jaar of van langer geleden.
Hoe het ook zij, in jouw eigen ritme.

Voel je dat dit stuk over jou gaat?

Wil je het nieuwe jaar beginnen met iets dat écht klopt bij hoe jij in het leven staat of zou willen staan?

• In januari (maandag 12 en donderdag 15 januari) start ik weer twee nieuwe AT Cirkels. Een online bedding waarin we samen het stappenplan uit mijn boek doorlopen voor meer zelfinzicht en vitaliteit.
• Of volg het stappenplan zelfstandig in Twee zielen, één reis en ontdek hoe jouw plek, je lichaam en je ziel samen mogen bewegen richting een energieker leven.
• Heb je behoefte aan meer verdieping en inzichten? Bij Les Isles des Rêves bieden we retreats voor maximaal acht deelnemers. In een veilige, vertrouwde setting werk je niet alleen aan je eigen proces, maar word je ook geïnspireerd door de verhalen en ervaringen van anderen.
• En in mei ben je welkom op de retreat die ik samen met Danielle Zantema geef:Volg je hart en leef je passie.
  Een zachte, liefdevolle week waarin je uit je hoofd zakt, je hart weer leert vertrouwen en thuiskomt in jezelf. Voor de alleengeboren meerling die verlangt naar zelfliefde, rust en de moed om te leven vanuit wie ze wérkelijk is. Misschien is deze lenteweek de stap waarin jij eindelijk mag voelen: ik ben compleet.

Voel je welkom om op jouw manier dit jaar mee te bewegen in stilte in jezelf of in verbinding met anderen.

© Aranka Reeuwijk